Анар

Қырсық іске бас болған осы кеште,

Себеп болды Анар қыз бір егеске.

Май құйғандай өршітіп жіберді өзі,

Тыйым салмай тұтанған ерегіске.

Мал буына семірген Мұса мырза,

Қарасын ба ыңғайлы, ыңғайсызға.

Əлімге кеп зілденіп сөз тастады

Төрде жақын отырған Анар қызға:

– Қашан болсын, япыр-ау, осы Əлім,

Көлденеңдеп жүресің білмей əлің.

Мынау орын менікі, қағыл былай,

Өрең жетпеске ұмтылма, жайың мəлім.

– Мұса мырза, білсеңші сөйлер сөзің,

Ерте туып, кеш қалып жүрген өзің.

Қыз біткенге ен тағып қойып па едің,

Өңмендейсің, өзеуреп, сүзіп көзің.

Саған қалған жайым жоқ сынға салар,

Өзін, де ойла əліңді сынаса алар.

Сақтап едім қасымнан десе орын,

Өзі айтсын отыр ғой, міне Анар.

Байекеңе мына сөз тиді қатты,

«Бұлай деуге бұл малай қалай батты»,

Сөз таба алмай булығып қаны ойнап,

Мұса мырза тұтанып келе жатты.

Анар соны сезді де араласты:

– Мұндай керіс, жігіттер, жарамас-ты.

Мынау əнге үш ауыз өлең тауып,

Кəне қайсың айтасың табан асты.

Қисыны жоқ қиынға, салып өрге,

Бос тепеңдеп торымен түспей терге.

Ер намысы бар жігіт өнерімен

Өз мерейін асырып шықсын төрге.

…Өлең тауып табанда шырқап əнін,

Бойында бар танытты жігіт нəрін.

Қолы қысқа болғанмен, жаны дарқан,

Жүре-тұғын келтіріп жиын сəнін.

Ал Мұса мақұрым еді əн мен күйден,

Ашу кернеп, түтігіп шықты үйден.