Закон захавання кахання

Яе мацi жыла на yскраiне горада, за вузенькай i зарослай аерам рэчкай Бабруйкай, у прыватным доме, мела стары сад, якi раз у чатыры гады так буйна пладаносiy, што не ведалi куды падзець тую садавiну. Новае жытло Ады пахла бабруйскiмi яблыкамi i мела даволi прыемны i yтульны выгляд. У дзверы пастукалi. Ада адчынiла, убачыла Гошу, а з iм маладога мужчыну, невысокага, з чорнымi вачамi i прыемным тварам.

– Знаёмцеся, гэта Сеня Хмурноy, – сказаy Гоша.

– Вельмi прыемна. Нядобра знаёмiцца праз парог. Зайдзiце на хвiлiнку y пакой.

– Ну, паглядзiм, як вы тут уладкавалiся, – Гоша смела пераступiy парог доyгiмi нагамi. – Выдатна! Так могуць прыхарошыць звычайны iнтэрнацкi пакой толькi жанчыны.

– А вы хлопцы хто, паэты цi празаiкi? – спытала гаспадыня.

– Па нас не вiдно? – iранiчна спытаy кiеyлянiн.

– Гоша падобны на паэта, узнёслы, парывiсты, а наконт Сенi не ведаю… – адказала Ада.

– Так, я пiшу вершы, – сказаy Гоша, – але на курсах мы абодва лiчымся перакладчыкамi. Будзем нешта цi некага перакладаць з боку на бок.

– Жадаю поспеху, – засмяялася Ада, пачаставала хлопцаy яблыкамi, i разам яны рушылi аглядаць горад.

Прайшлiся па праспекце Руставелi да прыпынка метро, спусцiлiся пад зямлю i паiмчалi з грукатам па цёмным тунэлi, куды задумаy Гоша. Па yсiм было вiдаць, што ён меy пэyны план. Як толькi вынырнулi з падземнага перахода, апынулiся перад пiyным кiёскам. Сеня вiнавата зiрнуy на Гошу i прапанаваy:

– Мо зробiм па пiву?

– Безумоyна, – падтрымаy iдэю Гоша.

– Дзякую, пiва не люблю. Ад пiва ходзяць крыва…

– Мо якой газiроyкi цi соку? – спытаy Гоша.

– Нi y якiм разе. Для мяне гэта дрэнная прыкмета. Як пачну з ранку салодкую ваду пiць, дык да вечара гэта не скончыцца, – засмяялася Ада.

Хлопцы купiлi па бляшанцы пiва, стаялi i з задавальненнем пацягвалi яго.

– Куды гэта мы прыехалi? – спытала жанчына.

– Пойдзем, я пакажу вам тое месца, дзе стаяy храм Хрыста Выратавальнiка, потым яго yзарвалi i зрабiлi адкрыты басейн.

Яны паднялiся на yзгорак i yбачылi вялiзнае пустое бетоннае карыта, якое нагадвала падмурак пад будучы пампезны будынак. Каб Гоша не сказаy, што гэта басейн, сама Ада нiколi не здагадалася б, для чаго гэтае збудаванне прызначалася.

– А чаму ён пусты? – спытала жанчына.

– Нiкому непатрэбны. Мы не y лепшы час прыехалi y Маскву. Бязладдзе вакол. Брудныя вокны, вулiцы, людзi з мяшкамi… Зрэшты, самi бачыце… Пагаворваюць, быццам збiраюцца храм аднаyляць.