Закон захавання кахання

– Якое хараство! Давайце я вазьму вас на працу кветканосцам! – пажартаваy ён.

– Згодная, – адказала Ада, ледзьве хаваючы хваляванне.

Вельмi ж недасяжна прыгожы быy гэты чалавек. Ада мела, як яна лiчыла, сцiплую знешнасць, была сярэдняга росту, звычайны круглы твар, дробныя рысы, зялёныя вочы, каштанавыя валасы. Але на яе звярталi yвагу хлопцы мо найперш таму, што было y яе паставе, вачах, аблiчы нешта yзнёслае, рамантычнае, што прыходзiць з далучанасцю да паэзii.

– Зараз паедзем у санаторый, будзеце яшчэ i маiм навiгатарам, бо я y вашым горадзе yпершыню, – прапанаваy Касьян.

– З задавальненнем. Паедзем туды, – Ада yзмахнула рукою, паказваючы напрамак, i не yтрымалася, каб не спытаць. – Цi даyно вы выступаеце?

– Не так даyно, гадоy пяць.

– Шкада, што раней да нас не прыязджалi. Гледачы атрымалi вялiкае задавальненне. Я таксама…

– Дзякую, – адказаy Касьян, на секунду адрываючы позiрк ад дарогi. – Калi адчуваеш, што твая праца прыносiць радасць людзям, што ты – не проста блазан на сцэне, якi выйшаy павесялiць публiку, а крануy iхнюю душу, самыя патаемныя струны, дык жыццё набывае сэнс.

– Дзе ваша сталае месца працы?

– У Гароднi, у фiлармонii, а раней сам па сабе трэнькаy.

– Не кажыце так. Вы цудоyна спявалi i iгралi. У вас нават прозвiшча музычнае.

– Усе мае дзяды i прадзеды займалiся тым, што рабiлi цымбалы, гуслi, скрыпкi ды гралi на гэтых iнструментах на вяселлях. Адсюль i прозвiшча пайшло. А я выбраy гiтару, як найбольш папулярны iнструмент, але ёсць у мяне задума сабраць аyтэнтычны аркестр з традыцыйнаю дудою, барабанам з бразготкамi, скрыпкаю ды цымбаламi.

Як грымнем разам, дык увесь свет заскача. Толькi вы пра маю мару не пiшыце, бо не здзейснiцца.

– Як жа можна не сказаць пра мару?

– Можна напiсаць, што я мару яшчэ раз наведаць ваш горад. А якiя тут у вас славутыя мясцiны?

– Найперш – крэпасць.

– Ведаю, ужо yчора паразглядваy бастыёны, пахадзiy па сутарэннях. Цiкава, цi ёсць адметныя факты, якiя датычацца гiсторыi крэпасцi?

– Ёсць звесткi пра так званы «Бабруйскi план», прыдуманы дзекабрыстамi Мураyёвым-Апосталам i Бястужавым-Румiным, якiя y той час камандавалi Палтаyскiм i Чарнiгаyскiм палкамi y крэпасцi.

Яны наважвалiся yзяць у закладнiкi цара Аляксандра Паyлавiча, якi павiнен быy наведаць Бабруйск у 1823 годзе. Потым мелi намер рухацца на Пецярбург разам з высокапастаyленым палонным. Гэтую задуму аспрэчыy Песцель. І яна не здзейснiлася. Цар без прыгод агледзеy Бабруйск, крэпасць i ад’ехаy.