Ак күгәрчен, күк күгәрчен

Алыпсатарның да бу темага сүз куертырга исәбе юк иде, нигәдер кәефсезләнгән шикелле дә тоелды. – Ярар, берәр иркенләп сөйләрсең әле. Баш авыртамы? – дип, күтәрелеп карамый гына киштәдән бер сыра алып, төбенә сугып кына капкачын ачты да Рәмил алдына куйды, икенчесенә үрелде.

Р У™РјРёР»:

– Сыйлаганыңа рәхмәт, үзеңә ачма әле, – дип кабаланып кисәтте.

Юра туктап калды, йөзендә, ә синең миндә ни эшең бар әле, агай-эне ак мыек, дигән төслерәк чырай чыкты. Кулы һаман шешә авызында иде үзенең.

– Эш бар, – диде Рәмил, алдындагы сыраны йоткалап.

Керем булачагын чамалап алган Юра, бар гәүдәсе белән борылып басты да үз итеп башын иеп тыңларга әзерләнде.

– Син он алырмын дигән идең.

– Ну.

– Бер ун капчык сатарга ризамын…

– Нинди шартларда?

– Үзең әйткәнчә инде, утыз процентка киметәбез.

Юра күзгә күренеп үзгәрде, алыпсатар шул инде.

– Булмый-й, – дип сузган булды, иренеп кенә, – миңа алай кирәк тә түгел күпләп. Хәлеңә кереп килешсәм генә инде, капчыгына өч йөз сум бирәм. Артыгына хәлдән килми. Теләсәң нәрсә эшлә.

Сатулашыр чак түгел иде, монда Юра кулында иде уен кәртләре.

– Ярый, – диде Рәмил, – ләкин алгач-алгач, ал унбиш капчыгын да.

– Базар юк, – дип, Юра киң учларын сузды, тагы сырага үрелде.

– Туктап тор, – дип, каршы төште Рәмил, – әле бетмәде сөйләшүләр.