Үзем генә беләм…

Серемне түкмә, җый да күңелеңә салып куй, мин моңа ышанырга тиеш.

Төз нарат сыман өч ир-егет, кояш баеп барганда, Алтынай ярында шалаш кора. Дәү әнием моны миңа үзенчә аңлата.

– Алар, – ди, – Ходай дәүләтеннән урлап сурәт ясый, якын барма, берәр әйберләрен җуярлар да сиңа сылтарлар, – ди.

Җитмәсә, кичләрен капка төбенә җыелган бала-чага ахырзаман җиткәндә адәм җаннарының сурәтләргә иңеп калуы турында куркыныч сүзләр сөйли. Шуларны уйлап, күз алдымда пәри сурәтләре биешсә дә, күңелем Алтынай ярына тартыла.

Беркөнне мине мәктәпкә чакырдылар.

– Багалмам, истәлек өчен уку алдынгыларының портретларын ясатабыз, – диде пионервожатый, – исемлектә син дә бар. Тик, зинһар өчен, шаярышмагыз анда, рәссам абыйларыгызның кушканын төгәл үтәгез!

– Ярар, апа.

Дәү әниемнең өркетүләре җилгә оча, мин, батыраеп, пионер бүлмәсенең ишеген ачып керәм.

– Кер, кер, сеңлем, оялма! – РґРё У©С‡ абыйның берсе Т»У™Рј РјРёРЅРµ ТЇР· янына чакыра. – Р?семең ничек?

Озын парталарга таратып салынган төрле төстәге буяуларга карауга, мин исемемне онытам.

– Р?семсез РёРєУ™РЅ! – РґРёРї көлешә РёРєУ™РІРµ.

– Йә, сабыйны оялтмагыз инде, урамга чыгыгыз, – дип куалый аларны рәссам абый.

Р?шек ярыгыннан вожатый апа РјРёТЈР° бармак яный. Тыңла, СЏРЅУ™СЃРµ. Тыңламаган кая СѓР»! Керфегемне селкетергә куркып, урындыгыма сеңдем.