Кая чабасың, гомер юртагы? / Куда мчишься, рысак жизни?

Хөрмәт аңа каршы төште, һәр спорт төренең кагыйдәләре булуын әйтте, кайчагында эләгешеп алалар икән – бу гадәти хәл икәнен аңлатты.

– Бигрәк тә хоккейда… Йә бәрелешеп, йә силовой приём аркасында егылсалар, кызып та китәләр – йодрык уйнаталар. Шуңа күрә хоккей – чын ир-егетләр уены бит!.

Аннары ул сүзне көрәш тирәсенә күчерде. Анда да төрле хәлләр булуын искәртте…

Рәҗия кабат футбол темасына әйләнеп кайтты:

– Пеле, Пеле, диләр, кем соң ул? Андый исем буламыни?

– Ул Бразилия уенчысы. Чын исеме Эдсон Арантес ду Насименту… – Егет даны бөтен дөньяга таралган атаклы футболчы турында сөйләп бирде.

Бераз гәпләшеп утыргач, Хөрмәт белән Мәнвия урамга чыктылар.

Хөрмәт, юри үпкәләгән булып:

– Хәлне белергә килмәдең дә, – диде.

Эш шунда: егетләргә көрәш алымы күрсәткәндә, ул аягын каймыктырган иде.

– Белмәдем бит, – диде кыз, акланып. – Егетләр килеп әйтсен иде.

– Бу аксак-туксак хәлдә килеп күренәсем килмәгән иде дә, бик сагындым, – диде егет, юри чатанлаган булып.

Мәнвиянең ачуы килде:

– Хәзер мин гаепле.

– Үпкәләмә, үпкә бәлеше ашатырмын.

– Үзең аша!

– Ярый, бар, кер, – диде Хөрмәт, кызы ни әйтер икән дип, һәм, яннан карап, аның реакциясен белергә теләде.

– Ашыгасыңмыни?

– Юк та. Р?СЃУ™РЅ булсам, бер килермен әле, – РґРёРґРµ егет, һаман аны ТЇСЂС‚У™Рї.