Итил суы ака торур / Итиль река течет

– Китегез, кит! Берегезне калдырмый турап бетерәм! – дип кычкырды ярсыган яшь җегет, кылычын кыныдан суырып.

Сакчылар шундук як-якка сибелделәр, сүгенү, мыгырдану тавышлары ишетелде. Тотыш углан, җилдәй очып, капкадан, күпердән чыкты да басу ягына элдерде. Аның артыннан тик күпер яркакларының дөпелдәгән тавышлары гына гүләп калды да, ат тоягыннан каты балчыклар гына чәчрәде.

– Йа Тәңрем! Эт урынына да күрмиләр без караларны! – диде Талут, ачынып.

– Азынды! Түрәне санламый, атасын тыңламый, – диде сакчыларның берсе, сукранып.

– Би углына ничек телең бара? – диде икенчесе.

– Бара шул! – диде беренче сакчы. – Мин әле аны җыенда әйтәм… бөтен ыру алдында. Теңкәне корытты инде, эттән туган! Китсен әнә Тәңре катына! Муенына элмәк салып, асып куйсыннар агач башына.

– Юк, әйтмәссең, – диде икенче сакчы тыныч кына.

Кичкә таба, караңгы төшә башлаганда, арып-алҗып, Җирәнкәйне эштән чыгарып, Тотыш углан катауга әйләнеп кайтты.

– Атайга әйтмәдегезме? – диде ул көчсез, кызганыч бер өн белән.

– Юк, Тотыш, әйтмәдек, – диделәр сакчылар. – Юкка кыздың баягынак. Талут күзсез калды.

– Кичерсен мине, – диде Тотыш, үкенү белдереп.

Куеныннан берничә акча алып, ул сакчыларга ыргытты.

– Талутка әйтегез: анай янына барсын – теләгәнен алыр.