Дәрья башы / Исток вселенского

– Җәмиләгә юрганнарны күрсәтмәкчием әле.

– Күрсәт соң.

– Алган чакта монау сатинына пар булмады ич, хәерсез. Ничек дисең, Сафиулла, безгә монау кызыл атласы гына да ярап тормасмы?

– Анысын мин белмим инде аның, үзегез карагыз тагын. Минем үземә чиратлаштырып та ярый, – дип, Сафиулла, ишкән сөлгесен тарата-тарата, артка чигенде.

– У? менә мин… У? менә мин… – РґРёРґРµ Фатыйма Т–У™РјРёР»У™РіУ™, тотлыга-тотлыга. – Мунча себеркесе генә чиратлап була СѓР». Безгә атласы РґР° ярап торыр, – РґРёРї, юрганны күтәреп, такта белән бүленгән бүлмәгә кереп китте.

– У?Р№, сезгә У™Р№С‚У™Рј! – РґРёРї кычкырды Сафиулла. – Суынышыгыз. Самавырыгыз кайнап чыкты РјРѕРЅРґР°!

Хатыннар кече өйгә чыгып киттеләр.

Габдулла бу вакытта, сәкедән аягын салындырып, тәрәзә янында утыра иде. Үзе генә калгач, ул сабыннар төреп кайтылган бер гәҗит битен алып караштыргаларга кереште.

Габдулла аңардан:

– Син кем атлы? – дип сорады.

– Габдерәүф.

– У? РјРёРЅ – Габдуллаҗан.

– Беләм инде. Сине күп сөйләделәр монда.

– Минем хактагы сүз гел шулай инде ул: эт шикелле, бер алга чыга, бер артка төшә, – дип көлде Габдулла. – Син бу апаларның кайсысыныкы соң? Олысыныкы бугай, име?

– У?Р№! – РґРёРґРµ Габдерәүф, РєСѓР» селтәп. – РЁСѓР» – өлкәненеке булам.