Яшил кеча

РњСѓРґРёСЂ:

– Бунга сен ҳам ажаблан, домлам, мен ҳам ажабланай, – дер эди, – ҳатто ҳисобинг бир оз заиф бўлмаганида, биринчи ҳам бўла олардинг.

Ёш софта негадир шу тобда қувонишнинг ўрнига бир оз маҳзун тортиб:

– Ундай бўлса, идодиларнинг ҳам жуда бизнинг мадрасалардан қоладиган ери йўқ, – деди.

Шу кунга қадар бутун умри ёлғизлик ва йўқсуллик ичида ўтгани учун Дорулмуаллиминга дарров кўникиб кетди.

– Аҳволларинг қалай? – деб сўраганларга:

– Овқат нозир, ётоқ ҳозир… Энгил-бошим ювуғлик, йиртиқларим тикиғлиқ. Ўзимни саройда султон куёвидай ҳисоблайман, – деб жавоб берарди.

Мактабда мадрасадан келган саллалилар билан феслилар ўртасида бир англашилмовчилик бор эди. Софталар замонавий мактаблардан келган талабаларни ёқтиришмасди. Улар ҳам ўз навбатида саллаликларни таассуф билан тараққиёт душмани, деб айблашар, бўлар-бўлмас баҳоналар билан софталарга ҳужум қилишар эди.

Ҳатто баъзан икки тараф орасида бўғишиб кетадиган ғавғолар ҳам бўлиб турарди.

Шоҳин афанди бу гуруҳчилик ихтилофларига ҳеч аралашмасди. Софталардан гап эшитарди.

Анави тарафга ҳеч нарса демаса ҳам анча яқинлик ҳис этарди. Фақат бошидаги салласи билан уларнинг ичига кириб кетишдан ўзини тияр, бу бир риёкорликдай кўринишидан қўрқарди.

Бу салла масаласи Шоҳин афандини энг кўп ўйлатган нарса эди.