Кәефеңә көя төшермә / Не порть себе настроение (на татарском языке)

– Шулаймыни, ишетмәгән идем әле, кайчаннан эшли башладың? – ди Мөдәррис.

– Бер ел була инде эшли башлаганга, – ди Гәрәй Рәхим.

– Менә кызык, минем дә эшкә кергәнгә байтак булды инде, – ди Мөдәррис, – нишләп бер дә күренмисең соң син?

– Өйләнеп йөрдем әле соңгы арада, яшь хатынга, – ди Гәрәй.

– Мин РґУ™ СЏТЈР° гына өйләндем Р±РёС‚, вакытлыча, – РґРё РњУ©РґУ™СЂСЂРёСЃ У?РіСЉР»У™Рј.

– Син кайсы бүлектә эшлисең? – ди Гәрәй.

– У?РґУ™Р±РёСЏС‚-сәнгать бүлегендә, – РґРё РњУ©РґУ™СЂСЂРёСЃ.

– Бәрәч, мин шул бүлекнең мөдире бит! Нишләп сине бер дә очратканым юк икән?.

– Син төшкә кадәр генә киләсең мәллә? Шулайдыр. Мин бит кичке якта эшлим. Шимбә, якшәмбедән кала, дүшәмбе белән сишәмбене санамаганда, җомга көнне ял итәм.

– Нишләп алай? – ди Гәрәй.

– Синең бер дә гарәп илләрендә булганың юкмыни? Хәзер теләсә нинди урам этен хаҗга алып баралар.

Шулчак, битенә кунган черкине куарга дип, Гәрәй кулын күтәрә. «Чукынырга, ахры, моның исәбе», – дип уйлап өлгергән Мөдәррис:

– Онытып торам икән, мөселман түгел бит әле син, безнең янда гына – Гәрәй, Казанны чыгып китүгә, Гөргөригә әйләнәсең бит… Христианнарга эшләргә дә эшләргә, туган, – дип, ул башын Мәккә ягына кыйшайтып китеп бара.

Гәрәй аны кычкырып туктатырга тели:

– Мин – бүлек мөдире.