Илоҳийнома

Нидо солди: аё донойи асрор,

Бу шумлар дастидин жонимни қутқар.

Чу билмасмен ўзингдин ўзга касни,

Бу бошлардин чиқарғил бу ҳавасни.

Мени ўлдир, йироқ тутгил бу ишдан,

Ўлим афзал менга бундоқ юришдан.

615     Нажот бахш айла ё бергил ўлим – ўқ,

Ки бундоқ изтиробга тоқатим йўқ.

Мени чун бағрихун этдинг замонда,

Менингдек сарнигун борми жаҳонда?

У ҳушдин кетди сўнг андоқ чекиб ун,

Ки денгиз бағрида қўзғалди тўлқин.

Ва тўлқин бағридин юксалди оташ,

Ёйилди денгиз узра ўт, балокаш.

Туташди, кема аҳлин чирмаб олди,

Ёқиб, ёндирди, боз оташга солди.

620     Ҳамма кул бўлди бир зумда баҳарҳол,

Ва лекин қолди боқий сарвату мол.

Кейин ел эсди мунис, мушфиқона,

Шаҳарга бўлди кема ул равона.

Аёл сурди, супурди кемадин кул,

Ва эркаклар либосин кийди буткул.

Деди: ишқи балога учрамай боз,

Юрай эркак каби бошим тутиб ғоз.

Чиқиб халқ кўрдиким, бир кема шунда,

Ва бир барно йигит бор эрди унда.

625     Азим бир кемада ул эрди танҳо,

Бисоти – бир жаҳон юк, молу ашё.

У офтоб юзлидин халқ сўрдилар ҳол:

Нечук ёлғиз ўзингда бул қадар мол?

Деди: токи қошимга келмагай шоҳ,

Бу сирдин этмагум ҳеч кимни огоҳ.

Хабар етказдилар подшога: шул кез

Етишди кемада бир кимса ёлғиз.

Азим бир кема, унда беҳисоб мол,

Йигит айтмас бировга, не эмиш ҳол?

630     Таажжуб этди шоҳ, соҳилга тушди,

Ўшал барно йигит бирлан кўришди.