Қуёш барибир чиқаверади

U g�oyatda mamnun edi.

– Ikkalangiz ham lobar ekansiz, – dedi u. Graf yana sigara chekmoqda edi. – Nega turmush qurib qo�yaqolmaysizlar?

– Biz o�z holimizcha yashashni istaymiz, – dedim men.

– Bir-birimizning martabamizga ziyon yetishini istamaymiz, – dedi Bret. – Qani, turinglar. Bu yerdan ketaylik.

– Konyakdan yana ichinglar, – dedi graf.

– O�sha joyda ichamiz.

– Yo�q. Hozir ichamiz, bu yer tinch ekan.

– Tinchingizni boshimga uramanmi? – dedi Bret.

– Siz, azizam, shovqin-suronni yoqtirgandek, biz sokinlikni sevamiz, – dedi graf.

– Ha, mayli, – dedi Bret. – Shu yerda ichaqolaylik.

– Garson! – chaqirdi graf.

– Nima buyuradilar?

– Sizlarda qadimgi konyaklardan bormi?

– Ming sakkiz yuz o�n birinchi yilgi konyak bor, janob.

– Bir shisha keltiring.

– Qoyil-e! Oshirib yubordi. Ofitsiantni qaytaring, Jeyk.

– Quloq soling, azizam. Qadimgi konyak o�z bahosi bilan menga barcha antiqa buyumlarimdan ham qimmatroq hisoblanadi.

– Antiqa buyumlaringiz ko�pmi?

– Bir uy to�la.

Nihoyat, Monmartrga jo�nab ketdik. Zellining kafesi gavjum, tutun bosib ketgan, sershovqin edi. Musiqa sadosi quloqni qomatga keltirardi. Bret bilan raqs tushdik. Odam tirbandligidan biz zo�rg�a qimirlardik. Habash-barabanchi Bretga qo�lini silkib qo�ydi.

– Ahvollar qalay?

– A’lo.

– Bu – yaxshi.

Oppoq tishlari yarqirab ketdi.

– U mening eng yaqin do�stim, – dedi Bret. – Ajoyib barabanchi.

Musiqa tugab, biz graf band etgan stol yoniga borib o�tirdik. Keyin yana kuy yangrab, raqsga tushib ketdik. Grafga qarab qo�ydim. U stol yonida o�tirib sigara chekmoqda edi. Yana musiqa to�xtadi.

– Grafning yoniga boraylik.

Bret endi stol tomon yurgandi, shu payt yana musiqa chalindi-yu, biz olomon orasida yana raqsga tusha ketdik.

– Raqs tushishni bilmas ekansan, Jeyk. Hammadan ko�ra Maykl yaxshi tushadi. – Ha, u raqsga usta.

– Umuman, Mayklning fazilatlari ko�p.

– U menga yoqadi, – dedim. – G�oyatda yaxshi ko�raman uni.

– Shuning uchun ham unga turmushga chiqaman-da, – dedi Bret.