Жаллод аёл

– Афсуски, гугуртим йўқ, – ҳазил қилган бўлдим ўзимча тараддудланиб.

У гугурт чақиб, тамакисини тутатди.

Бозорнинг чиқаверишига етдик.

– Нима касб қиласиз, йигитча? – сўради тутун бурқситаркан, ёнбош боқиб.

– Журналистман.

У бир лаҳза таққа тўхтади-ю, яна қўзғалди.

– Қизиқ, жуда қизиқ, – деди бошини силкитиб.

– Мана, қаёқдан бу қадар маданият ва илтифот. Жудаям менбоп касбингиз бор экан. – Сўнг гўё чалғиди: – Энди, менинг марҳаматли ёш дўстим, такси тутинг. Манзилни айтаман.

Ўзим истамаган ҳолда унга яқинлашар, нечукдир ғайриоддий кўйда кўнглини топишга уринардим ва бу менга ёқа бошлаганди.

Эҳтимол ижодкорлигим тутиб, ундан янгилик, бирор андармонлик кутармидим.

Кампиршо таксига ўтиргач, деди:

– Менинг исмим Анжелина, яъни Анжелина хола. Жела ҳам дейишади. – Сўнг бағоят ёқимли жилмайди.

– Қўл телефонингиз борми?

– Бор-бор, – дея шошинқирадим мен.

– Менда эса йўқ. – У тағин жилмайди. – Уй телефонимнинг рақамини ёзинг. – Айтди. – Мабодо журналистлигингиз қўзиб қолса, сим қоқинг, фақат бошқа бировга асло бера кўрманг! – деди-ю, жўнаб кетди.

Мен эса бу сирли одамийнинг симрақамини телефонимга «муҳрлаб» олишни унутмадим.

Р?жод аҳлининг феълида, СЂСѓТіРёРґР° ғайриоддий нимадир барибир бўлади-РґР° (кўпчилик шунақа дейди-РєСѓ, ахир): ҳар Р±РёСЂ нарсадан мантиқ, маъно қидиришади, кўрганларини РјСѓТ›РѕСЏСЃР° қилишади.