Жаллод аёл

Жела фақат гитара ва қўшиқ билан овора эди, кўзлари савдойиларча боқарди.

– Эшитинглар, – деди мусиқани авжли бошлаб ва берилиб куйлашга киришди:

– Учиб кетар турналар ахир,

Биз қоламиз маҳзун, кўзда ёш.

Соча бошлар аёзлар қаҳр,

Узоқлашар бизлардан қуёш.

У кўзларини юмганча, торларни аёвсиз урар, бутун борлиғи билан оҳангга қўшилиб кетгандек эди.

– Қайда бадар ота-онамиз?

Биз оҳлари самолардамиз!

Настя юм-юм йиғлар, Лёня эса анграйиб қолган, нигоҳи ҳайрат, фахр, меҳр ва мунг қоришиқ йилтирарди.

Қўшиқ тинди. Настя энтикиб чапак чалиб юборди.

– Қалай? – деди Жела акасига боқиб, дил-дилидан унинг ҳукмини кутаркан.

Лёня бирпас жим турди-да, – Сени қара-ю, – дея мот бўлган киши алпозида қўл силтади. – Шунча талантинг бор экан, яшириб юрибсанми ҳали! Мен бу қўшиқни неча кунда тайёрлаганимни биласанми!.

– Вой, хайрият-ей! – Жела бутун танасини бўшаштириб, ҳузур ила нафас чиқарди. Кейин эса гўё ҳеч нарса бўлмагандай ўрнидан турди. – Шуям иш бўпти-ю… – дея ўнг кафтини қорнига босди. – Бирам қорним очди-ки!..

Унинг ҳаракатларидан ҳам ҳайратланиб, ҳам завқланиб ўтирган Настя бир нарса эсига тушгандай сапчиди.

– Ҳа-я, – деди негадир ҳаммаёғини пайпаслаб. – Мана, овқатланиб ол. Ол-ол, гитарачи!..

5

Нонуштага киришаётганда эшик олдида Ринат турган экан. Бунақа одати йўқ эди.