СОҲИБҚИРОН МАЪНАВИЯТИ 2

Менинг имо-ишора билан берган саволимга ниҳоятда чуқур, пухта жавоб берди. Мен ерни доира шаклида чизиб, имо-ишора асосида ернинг тарвуздай думалоқлигига ишонасизми деб сўрадим. Йигитчангиз: доирани қоқ ўртасидан иккига бўлиб менга қаради ва бу – ер думалоқликдан ташқари, унинг ярми қуруқлик, ярми суюқликдан иборат дегани эди, – дебди.

Амир Темур:

– Офарин! – деб СЋР±РѕСЂРёР±РґРё. Р?ккинчи РјРµТіРјРѕРЅ олим ўрнидан туриб, – дебди:

– Мен йигитчангизга қорним, қўлларимни кўрсатиш билан ҳаётдаги мавжудот нимадан тарқалган, деб сўраган бўлдим, йигитчангиз бало экан, тўғри жавоб бериб: –Ҳаммаси тухумдан тарқалган ва ундан кўпаяди, – деб имо-ишора қилди ва мени енгди.

Амир Темур:

– Балли! – деб юборди. Учинчи меҳмон олим ўрнида туриб:

– Мен бир бармоқни кўрсатиш билан Худонинг бирлигига ишонасизми, – дедим.

РЃС€ йигитча олимингиз: РёРєРєРё бармоўини кўрсатиб: – Р?шонаман, аммо ёнида пайғамбаримиз ҳам борлар, – деди. Мен СѓРЅРёРЅРі жавобидан қаноатландим.

Шунда уч мусофир олим: «Биз йигитчангизнинг жавобларидан ниҳоятда қаноатландик», – дейишибди.

Амир Темур ёш йигитчага қараб: – Сен меҳмон олимларнинг саволларига берган жавобларингдан қониқдингми? Тўғри жавоб берганмидинг? Улар, жавобларингни тўғри англашибдими? – деб қайта-қайта сўроққа тутибди.

Чунки у йигитчанинг жавобларини бошқачароқ бўлишини ўйлаб ўлтирган экан.