ОЛИГАРХНИНГ МЕРОСХЎРИ

–Сен уй хизматчиси олишинг керак,– деди Оксана курсига ўтираркан,– –ошхонанг ивирсиб кетипти. Ейдиган ҳеч вақонг йўқми?

–Ширин кулча бор, – эслаб қолди Ринат.– Жовонда Даниядан келтирилган бир қути ширин кулча турипти.

–Йўқдан кўра, шу ҳам бўлади.

Қиз ширин кулчани келтириб, ўзига чой қуйди.

– Қачонгача шу аҳволда яшамоқчисан?– сўради Оксана Ринатга қараб.

У ўзини қиз олдида яланғочдек тургандек ночор ҳис этарди. Елкасини қисди. Ринатнинг ҳозир гаплашишга ҳоҳиши йўқ, фақат, қизнинг силаб-сийпашига, танасини бағрига босишга муштоқ эди.

–Ётоқхонага юр,-таклиф қилди Ринат, – сени соғиниб кетдим.

Қиз унинг овозидаги зорланишни пайқамади. Афтидан, жуда оч эди, балки, йигитнинг лакаловлигидан дили озор чеккандир. Ахир, Оксананинг келишини биларди, ҳеч бўлмаганда нон олиб келса, эгнига у-бу нарса илиб олса бўларди-ку.

–Шошилма, – деди Оксана унинг таклифини рад этиб.

–Р?чкарига кирайлик, -СЏРЅР° такрорлади Ринат,– сенга айтадиган Р±РёСЂ РґСѓРЅС‘ гапим Р±РѕСЂ.

– Яна тўшагингга тортаяпсанми? – Қизнинг овозида ижирғаниш бор эди. – Шунча ётганимиз етар. Ўртамиздаги бунақа мужмал муносабатга чек қўйсак ҳам бўлар, сен нима дейсан? Тўғриси, бугун сенга шуни айтиб қўйиш учун келгандим.

–Тушундим. Кечки овқатни тушириб, хайрлашмоқчи бўпсан-да.

–Киноя қилма. Бир хилдаги ҳазилларинг ҳиқилдоғимга келди. Сен лоқайд ва тўнгфеъл одамсан.