Хотира саодати

Мен бола, дарров уйга таклиф қилиш ўрнига;

– Дадам соқол олаяпти, – дебман. У киши бир жилмайиб қўйдида:

– Ҳай-ҳай, қандай бағритошлик, Дадангизга кириб айтинг, биз соқолнинг янги бир мўйи пайдо бўлишини сабрсизлик билан кутамиз, у киши эса қаҳри қаттиқлик билан бор соқолни қириб юбормоқда экан, денг.

Мендан ўз сўзларини такроран эшитгач,

– Энди шу ҳақда дадангизга етказинг, – деди.

Мен ҳам у зот топшириқларини айтганидек бажардим, дадам эса соқол қиртишлаш ҳам у ёқда қолиб, тиззасига урганча мазза қилиб кулиб олди.

Биз болаларга, у зотнинг эътибори алоҳида эди. Айниқса, бола тарбияси борасида катталарга кўп панд-насиҳатлар қиларди. Бу йўналишда у зот ҳатто ёлғиз ўғлини тарбиялашда йўл қўйган хатоларини кўрсатиб ўтишдан ҳам қайтмасди. Бу ҳолни у зотнинг ўз фарзанди ҳақидаги армони талқинига бағишланган кичик бир ҳикояда кейинроқ баён этаман.

У зотнинг болаларга муносабатини қуйида келтирилган оддий бир мисолда ҳам кузатиш мумкин. У замонлар тўкин-сочинлик эмас, шу сабаб тўйларда эрталаб иссиқ мастава ҳамда пешинда ош тарқатиш тўйнинг энг жозибадор нуқтаси бўлар ва бу дам тўйхонага тўйиб таом тановвул қилиш мақсадида эл-юрт оқиб келарди.