АСАРЛАР (III жилд)

Яна кўнгил қатидин кетди бир-бир занг гуллардин,

На хушдур етса кўксингга муаттар чанг гуллардин,

Яна ўксук жаҳонингда талошу жанг гуллардин.

Яна саҳни чаман бўлди мунаққаш ранг гуллардин,

Магарким сунънинг наққошиға ранг имтиҳонидур.

Кўйингда ончалар даҳр ичра қилмишдир бу дил зори,

Ки яхлит лоларанг ўлмиш харобот бирла кулзори,

Аламлар тарқалиб буткул, туганмиш ранжу озори,

Юзинг, эй сарв, жоним гулшанининг тоза гулзори,

Қадинг, эй гул, ҳаётим боғининг сарви равонидур.

Руҳимга иштиёқ солған зумуррад майсаси қирнинг,

Гўзал тушдир бу айёмлар, баёнин қилма таъбирнинг,

Букун етмоқдаман зимнига аста-аста бир сирнинг,

Не ерда бўлсанг, эй гул, андадур чун жони Бобурнинг,

Ғарибингға тараҳҳум айлағилким, Андижонийдур[17 - Бу сатр эски нашрларда “Ғарибингға тараҳҳум айлағилким, анда жонидур” тарзида берилган.

].

“ҲО, ДАРВЕШ”

* * *

“Хўжанд била Конибодом орасида бир дашт тушубтур, Ҳодарвешға мавсумдур[18 - Мавсум (араб.) – аталиш, номланиш.]. Ҳамиша бу даштта ел бордур. Марғинонгаким шарқидур, ҳамиша мундин ел борур. Хўжандғаким ғарбидур, дойим мундин ел келур: тунд[19 - Тунд (форс.

) – қаттиқ, совуқ, кучли.] еллари бор. Дерларким, бир неча дарвеш бу бодияда[20 - Бодия (араб.) – чўл, дашт, саҳро.] тунд елга йўлуқуб, бир-бирини тополмай, “Ҳо, дарвеш”, “Ҳо, дарвеш” де-де ҳалок бўлубтурлар, андин бери бу бодияни Ҳодарвеш дерлар”.