Кўҳинур

«Ўшанда миямга бир фикр келди, – деб ёзади Бобур бу ҳақда – Ҳумоюннинг мендан кўра қимматбаҳороқ нарсаси йўқ. Мен шахсан ўзимни садақа қилмоғим зарур, Худо мени қабул қилади, деган умиддаман». Бошқалар эса Ҳумоюннинг ихтиёридаги қимматбаҳо катта олмосни садақа қилиш зарурлигини таклиф қилдилар.

Подшоҳ бу таклифларга кўнмади. «Унинг садақаси мен бўла қолай, – деди у ёлвориб, – чунки унинг ҳолати ёмон, мен ўз қувватимни унга берадиган пайтим ҳам келиб қолди». Шундай деб, у бемор ётган хонага кирди ва у ётган тўшак атрофида уч марта айланиб деди: «Қандай дардинг бўлса ҳам, мен уни ўзимга олганим бўлсин».

Шу пайт бирдан у ҳолсизланиб аҳволи оғирлаша бошлади, Ҳумоюн эса кўзларини очиб, ҳуши ўзига келди.

Шундан сўнг Бобур сарой аъёнлари ва барча мансабдорларни ҳузурига чорлаб, Ҳумоюнни ўзининг валиаҳди, тахт меросхўри, деб эълон қилди ва уларни Ҳумоюнга ўз садоқатини билдиришга ва унга итоат қилишга даъват қилди.

Бобур 1530 йилнинг 26 декабрида, қирқ саккиз ёшида ёруғ дунё билан видолашди.

Вафоти олдидан шаҳзода Ҳумоюнга укалари билан яхши муносабатда бўлишини таъкидлаб, улар ҳатто жазога лойиқ гуноҳ қилишса ҳам, уларни кечириши ва уларнинг дилига озор бермасликни тайинлади.