Катта хонадон 2

Укаларию сингилларининг ҳам чеҳраларида ёруғлик, умид шуълалари кўрина бошлади.

– Акажон, сизга раҳмат… – дея аввал Роҳила, сўнг Ҳилола катта акасини қучоқлаб, қувончли кўзёш тўкдилар.

– Йў-йўқ, менга эмас… – Нуриддин довдираб, нажоткор томон ишора қилди. У шифокор эса ўзи мўлжаллаган ҳамма ишларни тугатиб, кетишга чоғланди, сумкасини кўтарди.

– Сизга қанақа миннатдорчилик билдиришга сўз тополмаяпман, укажон, – деб Нуриддин уни қучоқлаб, бағрига босди. – Сал бўшасам, ҳузурингизга бораман.

– Бизни ҳаётимиз, касбимиз ўзи шу, ҳеч хижолат чекманг.

– Қанийди шундай қилсайиз, дўхтиржон! – Роҳила шифокорга нажот ила, мўлтираб тикилди. – Доим врачлар назоратида бўлардилар.

Шифокор Нуриддинга нима дейсиз, маъносида саволомуз қаради. Нуриддин эса, дафъатан лол қолди. У Носир дўхтир айтган гап таъсирида онасини қўзғатиш мумкин эмас, деган ўйда эди. Бу шифокорнинг фикри ундаги умидни янада кучайтирди. Шундай бўлса-да, Умидбахшнинг бу борадаги ўз фикрини, аниқ хулосасини билгиси келди:

– Сиз, ўзингиз нима дейсиз? Шундай қилсак, яхши томонга бурилиш бўладими? Яшашларига имконият кўпаядими?

– Бир нима дейиш қийин, ака… – шифокор яна ўйга чўмди.