Катта хонадон 2

Тонгга яқингина ҳамшира унинг кўнглига чироқ ёқади:

– Сингилча муборак бўлсин, укажон!

– Онам… ўзлари тузукми? – қуйилиб келган ёш дарёларини тўхтатолмай, сўзларни ичдан аранг суғуриб чиқаргандай сўрайди у ҳамширадан.

– Яхши… Умрларидан бор экан, зўр дўхтир навбатига тўғри келдилар.

Худонинг ўзи асради. Энди бемалол уйга кетаверинг.

Нуриддин ихтиёрсиз равишда чўнтак ковлаб, ёнидаги ягона ўн сўмликни ҳамширага узатиб, миннатдорчилик билдиради.

Кейин билса, онасининг аҳволи яна оғирлашган, унга янгидан қон қуйишган. Буни онаси уйга қайтган куни ўғлига айтиб берган.

– Энди туғманг, онажон, – деб юборган ўшанда Нуриддин. – Бизга ўзингиз керак, соғлиғингиз керак.

– Ўзим истабманми, балажоним, Худони бергани-да, ношукурлик қилиш – гуноҳ. Ахир қайси биттанг ортиқлик қиласан?

Бу – оғир гап эди.

Нуриддин ҳеч нима деёлмай ерга қараган.

– Бунга нима от қўясан, бачам? – онаси беш кундан кейин оппоқ матога ўралган, фақат бошчаси очиқ, жимитдайгина, ҳатто яшашига ишониш мушкул чақалоқни қўлида тутиб, акасига кўрсатган. Нуриддин афтини тириштириб, четга қараган.

– Тешкайи қаяманг, акажон, – чақалоқ номидан онаси гапирган, – ҳали ман шундай чиёйли қиз бўяйки, ҳамма ҳавас қисин. Сизга чойлай дамлаб беяман, овқат пишийиб беяман.

– Ҳоо, шу-я? – Нуриддин масхараомуз илжаяди. – Носкадихон.