Катта хонадон 2

Айни шу лаҳзада эшикни кимдир икки ёки уч марта “тап-тап” урди. Нуриддин калитни бураб, тутқичдан тортган эдики, рўпарасида халта кўтарган ўз отасини кўриб, лол қотди: ҳанг-манг бўлганча падарига интилди.

Чой устида шу ҳолатни отасига гапириб берган эди, Одил бобо:

– Тўқиёпсан-а, – деган кулганча.

Шунга ўхшаш ғалати ҳолатлар кейинги икки-уч йилдан буён унда рўй бермаётгандай эди. Айни ҳозирги лаҳзаларда ўша ноёблик қайтмаган бўлсин-да, дея Худодан илтижо қилиб турганида эшик тақилладию у сапчиб тушди:

– Кираверинг, эшик очиқ, – дедию сабри чидамай ўша томон юрди.

– Сизни тилпонга чақиришяпти, – деб қоровул тезда изига қайтди.

– Ким бўлдийкин? Ҳар қалай, уйдан эмасдиров… – у ўзига таскин бериб, бироқ нафаси бўғзига қадалгудай бўлиб, шиппагини оёғига шошиб илганча, чопқиллаб пастга тушди, устол устида ётган дастакни дарҳол кўтарди.

– Дадаси, мен… – Озоданинг овозини эшитиб, унинг кўзлари катта очилди, – сизни безовта қилишга мажбур бўлдим.

– Нима гап? – ҳовлиқиб сўради у хотинидан.

– Ҳозиргина Фазли телефон қилди, шуни сизга айтиб қўяй дедим…

– Чўзмай айтақол, тинчликмикан?

– Ойимни тоблари қочибди… – Озоданинг товуши пасайиб кетди.