Катта хонадон 2

– Э, ўқиш, иш… – Ҳилола беихтиёр қўл силтадию бу борада жуда қаттиққўл акасининг тезда ён бергани уни ҳайратлантирди. – Онам тузукмиканлар ўзи?

– Ту-тузук… Сал мазалари қочибди… – акаси яна четга қараганча ғудранди. Сўнг ўзини ўнглаб, қўшиб қўйди. – Майли, овқатингни егин-да, дарҳол кийинақол.

– Мендан яшираёпсиз: онамга нимадир бўлган, очиқ айтмаёпсиз, ака, – у энди янгасига нажоткорона боқди. – Ахир бу пайтда йўлга чиқиш ноқулай, поезд жўнаб кетган…

Янгаси нима деярини билмай, талмовсираб, эрига қаради.

– Соат ўнда автобус жўнаркан… – акаси изоҳ берди.

– Шу жуда ўнғай туюлди. Азонда етиб борамиз.

– Овқатизни сузиб қўйдим, – янгаси ошхонага ишора қилди.

– Йўқ, овқат емийман, – қатъий рад этди Ҳилола ва кийимини ўзгартириш учун биқиндаги хона сари ошиғич йўналди. Янгаси эрига маъноли ишора қилди.

Синглисининг феълини яхши биладиган акаси Ҳилолани дарҳол тўхтатиб, жиддий шарт қўйди:

– Яхши майдақайиш бўлган, ичиб ол. Агар ичмасанг, биз билан бормайсан.

– Акаа… – Ҳилола тўхтаб, унга илтижоли боқди. – Томоғимдан ҳеч нима ўтмайди.

Йўллару кўча-кўйдаги ейимликлар тугул қўни-қўшниларнинг ҳам, синовдан ўтмаган бошқаларнинг ҳам овқатларига қўл урмайдиган Ҳилола билан шу дамда муроса қилиш мумкин эмас эди.

Ҳали қишлоққа етиб боргунча ва ундан кейин не ҳолатларга йўлиқишни ҳеч ким башорат қилолмайди.