Катта хонадон 2

– Отам билан онамнинг куртагимиз, онажон, олмани тагига олма тўкилади…

– Сан айтган замонлар бошқайди, бачам, – онаси бир лаҳза ўй суриб қолган. Фарзандлари ундан бирор воқеа сўзлаб беришини кутганлар. Бироқ онаизор буни хоҳламаган, шекилли, гапини қисқа қилган. – Бир парча нон, ярим коса гўжаминан одамларга суянчиқ, ҳасса бўлиш замонийди.

– Мен сал-пал биламан ўша вақтларни, – Шавқиддин жиддий тортган.

– Аканг эслироғиди, ҳаммасини билади… Ҳозир оч қоладиган замон эмас, уринган одам кунини кўради, ўзингни ўтга-чўғга ураверма.

– Соғлиғимдан нолимийман, онажон, – Шавқиддин яна онасига эркаланган. – Бош штабни бошқариб турсайиз, бас, бизни иш ҳам юришаверади, сиздан куч-қувват олаверамиз, онажон.

– Мани инди бу жойга боғлаб қўёлмийсан, бачам. Отангни кўндирсаларинг, ҳар қайсингникида бир-бир меҳмон бўлиб, айланиб юраверамиз. Қолган умрни роҳатда ўтказсак, дейман.

– Бу – зўр гап, онажон, – Баҳриддин қувониб, онасини маъқуллаган.

– Отамни кўндириб бўпсан! – Ҳусниддин кулиб, қўшиб қўйган. – Отам гашт қилиб юрсалар, Карамгулни аҳволи нима кечади?

Ҳаммалари кулиб юбордилар.