Катта хонадон 2

Шавқиддин шартта тоғора келтириб, устига чиққанда, укасидан баландлашгач:

– Номард, қани катталигинг? – деган ва яна чаккасидаги оқ соч толаларини кўрсатган: – Бунақаси-чи, сенда борми?

– Бўлди, бўлди, тан бердик, ака, – Ҳусниддин икки қўлини кўтарган. – Энди катта акамни олиб келамиз, восита қиламиз, чоғи.

Унда нима дейсиз?

– Акам – мени бу ерим, – Шавқиддин чап кўкраги устига бармоғини нуқиган. – Акамни гапи бизга закон!

– Биз-чи, ака, биз ҳам ҳисобингизда бормизми? – Баҳриддин ўсмоқчилаб сўраган.

– Ҳаммалариз мени жоним-жаҳоним.

Онажоним билан отажоним – тўлин ойиму қуёшим, – дея у эгилиб, онасининг иккала юзидан чўлпиллатиб ўпган.

Шамсия буви кўзларидан томчилар қуйилганча ўғлини бағрига босаркан:

– Бир-Р±РёСЂРёРіР° РјРµТіСЂРёР±РѕРЅ бачаларимдан айланай, – деб кафтларини очганча РґСѓРѕ қилган: – Р?лоё аҳиллиларингга РєСћР· тегмасин, РҐСѓРґРѕРЅРёРЅРі СћР·Рё ёмон кўзлардан асрасин.

– Келишиб олдик, а, онажон, шаҳарда мени уйим-бош штаб! – у волидасидан тасдиқлатиш учун яна таъкидлаган ва хотини Мурувватга шовқинлаб, ёлғондакам дўқ урган.

– Нимага пусииб ўтирибсан, жонинг борми, бир нима де ахир!

– Ҳукм ўқидиз-ку, хўжайин, ҳукмга бўйсунамиз-да, – кулганча эрини маъқуллаб, у ҳам қайнанасига суянган. Қайнана-келин қайта-қайта ўпишганлар. – Ойимни ҳеч ерга юбормаймиз.