Катта хонадон 2

Аслида онасининг таклифи ўзига ёқиб тушган, лекин хотини билан бировнинг уйида, бўйин қисиб яшашни истамаган Нуриддин онасига бошқача тушунтиришга уринди:

– Қизлар хизмати бошқа, келинники бўлакча, она. Ахир буни уйга келтиргунча қанча қийналдингиз… – у кулди. – Энди боплаб хумордан чиқинг.

– Йўқ, келинни ўзим учун эмас, сан учун олганман, бачам. Келин ёнингда бўлса, кўнглинг жойида бўлади. Шу учун, тезроқ ҳаракатингни қил.

– Ҳаракатим Р№СћТ› эмас, онажон, СѓР№РіР° ариза берганман. РЇРЅРіРё СѓР№ олишим керак. Р?шхонадан ваъда беришган.

Хотини билан ёлғиз қолганда Нуриддин ундан сўради:

– Онамга ишлов берибсан, а?

– Йўўқ, ўзлари-да, балагинам қийналиб кетди, иссиғи бор, совуғи бор, қачонгача исталобойни авқотини ейди, деганлар.

– Шундай-ку, аммо, қирқига чидаган қирқ биригаям чидайди. Уй ҳал бўлсин, кейин сени олиб кетаман.

Озода синиқ кулгандай бўлди.

– Ҳа, яна бирор гап айтдиларми?

– Боши очиқ йигит: шаҳарда ҳар хил қизлар кўп, бириси бўлмаса бошқаси кўз сузади, айтиб бўлмайди-да, айланай, дедилар.

Нуриддин кулиб юборган ва очиқчасига:

– Энди унақа даврлар ўтди, хоним. Елкага хўржин тушди, – деган эди.

Кейинги ҳафтасида эса онаси келини билан бирга тўғри ўғлининг ишхонасига борган, кейин биргаликда у яшайдиган ижара ҳовлига жўнашган эди. Шубҳасиз, онаизорнинг бу қилиғидан Нуриддин аввал уялган, сўнг ичдан миннатдор бўлган.