Катта хонадон 1

– Бирпас гаплашиб ўтирмаймизми?

Дугонам ўзини ортиқча сезгандай, аммо қизаринқираганча йўлини давом эттирмоқчи бўлди. Мен енгидан тортиб, уни тўхтатдим.

– Шошаяпмиз, – дедим кейин у болага. – Нимани гаплашамиз.

– Э, ҳар хил гаплар… У ёқ-бу ёқдан, – у довдираганнамо бир дугонамга кўз ташлаб, бир чап билагидаги ялтираб турган соатни ўйнаганча гапираркан, холи қолишимизни истар эди.

бутун қишлоққа, йўловчиларга кўз-кўз бўлишни қай-си қиз хоҳлайди. Лекин уни рад этгим ҳам келмас эди. Шундай эса-да, таранг қилдим:

– Лақиллаб ўтиришга вақтимиз йўқ.

– Сиз билан баъзан гаплашиб турсак демоқчийдим. Бу ерда бўлмаса, бошқа ерда… – у яна соатини ўйнаб, кўз-кўз қилди. Тан олиш керакки, бу атрофларда ҳеч ким бунақа соат тақмайди. Бунга ҳар кимда ҳам имконият бўлавермайди. Эҳтимол, шуни англатмоқчи, ўзининг бой эканлигини намойиш этмоқчидир.

– Соатингиз чиройли экан, – дедим мен уни гапга тутиб. – Неччи бўлди?

– Бир ярим! – деди у жонланиб ва шоша-пиша соатни сариқ занжири билан бирга билагидан ечиб олди. – Хоҳласайиз, шуни сизга бераман. Манг!

– Э, соатни нима қиламан! – деб юбордим ногоҳ.

– Соат яхши нарса. Шунга қараб, иш олиб борасиз.

– Хаа, шунақами? Уйимизда уйғотадиган будилнигимиз бор. Ўшанга қараб ишлаймиз.

– Р?-ТіР°, – кулди Сѓ, – будилник қаёқдаю Р±Сѓ қаёқда! Бу – тилла соат.