Катта хонадон 1

– Раҳмат! – дедим ҳаяжонли овозда. Балки юзим ҳам ўша атиргулдай қизарган бўлса, ажаб эмас. – Буни қаердан олдиз? Бозорданми? Ҳозиргина узилгандай…

– Ҳа, яқиндагина уздим. Бизни бозорларда гул сотилмайди.

– Ҳа-я… – гулни олиб, бурнимга босдим, ҳидидан маст бўлгандай сархушландим.

– Ўғирладим.

– Ўғирладим? – вужудим ёқимли жимирлаб, ғалатироқ бир кулги кўтарилди – балким лабимга табассум қўндиргандир. – Йўғ-э?

– Келаётсам, райкўм, э, ҳокимият боғида ловуллаб турибди. Эгалари кўринмайди. Сизни биир хурсанд қилай, дедим-да, кичкина тўсиқдан сакраб ўтиб, шартта беш донасини уздим.

– Ҳеч ким индамадими?

Босит бош чайқаб, менга мўлтираб қаради:

– Гулни яхши кўрасизми?

– Жуда! Раҳмат сизга!

– Унда… қани, чўзолинг-чи… – у лабини чўччайтириб, бошини менга яқин келтирди.

– Вой, шу ерда-я? – мен нозландим, атрофга қўрққандай алангладим. – Ойим кўрсалар, нима дейдилар?

– Алдаманг, онам йўқлигини биламан, – дедию у мени қучиб олди…

Уйга кирдик. Мен ундан:

– Р?шингиз шунақа эрта тугайдими? – деб сўрадим.

– Р?шни қачон тугатиш СћР·РёРјРіР° боғлиқ. Буюртма РєСћРї бўлса, кечгача қолиб кетаман.

– Ҳаа, унда буюртма йўқ экан-да, – дедим.

– Э, буюртма жуда кўп, хусусан, эски туфлиларни яматувчилар тўлиб-тошиб ётибди.