Катта хонадон 1

– Катта акам билан ўзим гаплашаман. Ҳилоланиям хабардор қилиб қўйиш зарур.

– Эртагаёқ унга айтаман, – деди Роҳила мўлжал кутганидан зиёд чиққанидан қувониб. – Лекин юки оғирлашмасдан аввал бўлгани маъқул-да.

– А? Ҳилола иккиқатми? – Одил бобо беихтиёр кўзлари ёшланиб, қувончли овозда сўради.

– Ҳа, бешинчи ойга кетобди, – дея Ҳабиба жавоб қайтарди. – Суюнчи беринг, ота, ҳамма фарзандлариздан навералар бор.

– Севинчини туққанида оласан, бачам. Хай, унда “Кўрди”ни кечиктириб бўлмасакан.

– Кечиктирмаймиз, ота, – деди Баҳриддин, сўнг Роҳилага юзланди.

– Айланай сандан, укажон, ишларинг юришиб кетсин! – Роҳила укасини қучиб, иккала юзидан ўпди. – Эртага гаплашиб, сизларга хабар бераман…

Аммо “гаплашув” дилларни алғов-далғов қилди: Роҳила ер комига бир қарич чўккандай ҳис этди ўзини.

“Вой мен ўлай! – дерди у нуқул ўзига ўзи. – Шу ишга бош қўшган ишламас бошдан айрилай…”

Опа-сингилнинг суҳбатини, Роҳилани ер қаърига “чўктирган” зил гаплашувни кейинроққа қолдирамизу яна Ҳилоланинг самога йўллаган сасларини тинглаймиз.

12. МОМОҚАЛДР?Р РћТљРњР?, Ё…

– Ўша куни ҳаво тузугиди, – Ҳилола пичирлаб, дераза орқали қоронғу осмонга кўз ташлади. – Осмон тиниқ, қуёш ётоғи сари ошиқарди.