Катта хонадон 1

У қўл силкиб, синглисидан узоқлашаркан, қийинчиликлар, изтироблар гулханига уни ўтин каби ташлаб кетаётганини тасаввур ҳам қилолмас, у ўйлаган бахт сароб янглиғ кўзга ташланганини тушида ҳам кўролмас эди. Зотан, у ҳозир буни ўйлаш, фикрлаш даражасидан йироқда, гўё саробли бахт нурларида кўмилиб, чўмилиб, ичда хиргойи қиларди: “Онамнинг кенжаси, кенжа синглим, бахтли бўл, онам абадий маконида тинч ётсинлар, сендан тинчисинлар, сингилжон…”

* * *

Тушга яқин, автобусда кетишаётган чоғда Озода айтган гаплар Нуриддиннинг кўнглини тинчитди, дилидаги номаълум ғулғулаларга барҳам берди.

Мўлжал бўйича автобусга эртароқ чиқишмоқчи эди. Бироқ Нуриддинни ўрнидан турғазиш анча қийин кечди. Холбуки, Озода куёвнинг ҳовлисидан кун чиқмасданоқ етиб келган, у ёқда қолган аёлларга қуда кичик автобус ҳозирлаб қўйган экан. Аёлининг қистови билан аранг кўзини очган Нуриддин:

– Ҳм, нимма гап? – дея уни турткилаётган хотинидан сўради.

– Кеч бўлиб кетди, тезроқ йўлга тушиш зарур.

– Йў-йўлга? – Нуриддин кўзларини ишқалади. Қаерда, қанақа ҳолатда ётганини бир лаҳза тушунолмади. – Қа-қаёққа борамиз?

– Вой ўлай: қаёққа бўларди, уйимизга, Тошкентга-да.

Тўй тугади…

Хуллас, нонушта тўйнинг давомидай шоҳона ўтди. Қуда бериб юборган ажиб таомлар, пиширилган товуғу балиқлар, Фазлиддиннинг акасига “илинган” “зиғирни гулидай” коняк Нуриддинни ўзига келтирди.