Катта хонадон 1

Энди эса, уйқу тортқилаётганидан хижолат чекяпти, меҳрибон амакиси уни деб, вақтини аямай “Қуръон” ўқисаю у мудраб ўтирса… Буни сезган каби амакиси навбатдаги тўхтамда:

– Ана, ястиқ, ухлайвер… – дедию “Ёсин” сурасини ўша оҳангда қироат қилишда давом этди.

– Раҳмат, амаки, – деганча Ҳабиба опаси берган қизил ўн сўмликни амакисининг яктак чўнтагига тиқиб қўйди. Маҳмуд амаки киссасидан пулни олиб қаради-да:

– Бу жуда кўп, – дея уни эгасига қайтарди.

– Йўқ, олмийман. Манга пул керак эмас.

– Биламан, энди керак бўлмас. Локин қачон пултопар бўлганингда ўзим сандан сўраб оламан.

Ҳилола кулди:

– Жа сўраб оладиган одамсиз-да, амаки. Буни қайтарманг, кўнглимдан чиқариб бераяпман.

– Унда, – амаки пулни яна яктаги чўнтагига солиб, кафтларини дуога очди. – Қўшганиминан қўша қари, бахтли-тахтли бўл, солиҳ фарзандлар кўр. Худо ўзидан бегона қилмасин, адаштирмасин.

– Адашиб бўлдимов, – деди Ҳилола ўзига ўзи, мулла уйдан чиқиб кетганидан кейин. Аммо унинг ҳолати бир соат аввалгидан анча фарқ қилар, энди ташвишлардан, сиқилишдан қутилган, ўзини бир мунча енгил ҳис этар эди.