Катта хонадон 1

Синглиси жуда маъюс кўринарди.

– Хафамисан?

– Йўқ, нимага? Келиниздан қутиламану хафа бўламанми, опа? – деб, у кулимсираган бўлди.

– Оқлик олишдан аввал бир учрашиб, гаплашсанг бўларди.

– Қўйинг, шу гапни айтманг, – Ҳилола опасининг сўзини чўрт кесди. – Аввал айтувдим, яна айтаман: сизларга ёққан бўлса, бас, мен розиман.

– Мени дидим билан сеники бир хил эмас-ку, Ҳилол.

– Шарт эмас… – Ҳилола тандир биқинида қатор турган косаларни олди. – Шўрвани сузаман.

– Катта акам яхшилаб суриштиринглар, Ҳилола ўзиям синаб кўрсин, девдилар.

Сени қилиғинг одамни хавотирга солади.

– Хавотирланманг, опа, ихтиёрни сизларга ташлаганман.

– Шундай бўлсаям, у билан яшайдиган – сен.

– Барибир ихтиёр ўзимда эмаслигини кўрдиз-ку, опа, – деди у қандайдир ўкинчли овозда. – Энди кўрдим нимаю кўрмадим нима.

– Ҳаа, шу учун кўрмай ҳам, кўймай ҳам дебсан-да.

Йўқ, мен буни хоҳламийман, укажон, кейин пушаймонингни кўрмайин. Эртага уни бизани уйга чақирайлик, биир гаплашиб ол, пеълихўйини ўрган…

– Э, қўйинг, бошимни қотирманг. Ўзиз мақтадиз, гапиздан бахт иси келди. Энди бунақа деманг-да.

– Шундайку-я… – Роҳила ғудраниб, жимиб қолди, сўнг яна бош кўтариб, қўшиб қўйди: – Ўзинг танлаганинг яхшимиди…

– Мен энди танлаш чегарасидан ошиб ўтдим, опа.

– Нимаям дердим, сингилжоним, – Роҳила уни қучоқлаганча юзларидан ўпди.