Катта хонадон 1

Балки Ҳуснияникидадир.

Роҳиланинг кўнгли сал хотиржам тортди: ҳа, Ҳилола қишлоқ марказида яшайдиган опасиникига тез-тез бориб туради, баъзан икки-уч кунлаб қолиб кетади. Бироқ у ваҳимали тушни эслаб, вужудига яна оташ чирмашди:

– Уришдизми, ота? – дея у паст, аммо ёниқ овозда сўради.

– Биласан-ку, у йўқ ердан ғавғо чиқоради, Карамгулга кун бермайди. Сал қаттиқроқ гапирувдим, қовоқ-тумшуқ қилиб юрувди.

– Ҳаҳ, ўша ўлгур келиниз Ҳилолага гапини бериб қўяркан-да! Қани ўзи, мен бир гаплашиб қўяй, – Роҳила ўрнидан туриб, эшик сари юрди. Одил бобонинг кўзлари чақчайди:

– Унга бирор нима деб кўр-чи, сани тинч қўяманми!

– Биламан, ота, тинч қўймайсиз, биза ўлиб кетсак ҳам ўшани тарафини оласиз, – Роҳиланинг кўзларидан дувиллаб ёш тўкилди.

– Шуни билсанг, тинч келиб, тинч кетавер, бу рўзғорни лойқалатма.

– Лойқалатмийман, ота, лекин бор лойқани тозалаш керак.

– Нима? Лойқа ким: Карамгулми, Ҳилолами? Балки мандир? – Одил бобо катта қизига юмшоқ оҳангда, замирида қаҳр йўғрилган овозда гапирдики, Роҳила нима дейишини, кўнглидагини билдиролмай жим қолди. Бирпас тараддудланди.

– Йўқ, отажон, ҳеч ким лойқа эмас, фақат лойқаликлар бор. Шуни тозалаш зарур, демоқчиман.

– Бу сани ишинг эмас, қизим, – дея ота дарҳол юмшади. – Буни ўзимга қўйинглар.

– Ҳалиям ўзизга қўйганмиз, ота.