Катта хонадон 1

– Қандай кунга қолдим, а, Худойим! – деб юборди у ички бир дард ила кўкка хитоб қилганча. Унинг оҳи келажак тутқичлари учун осмонга сингиб кетди. Ҳозирча уни ҳеч ким эшитмади. Аксинча, кимдир, эҳтимол, қалбининг қайсидир пучмоғидир унга таскин берди:

– Балки унга Худо инсоф бериб, гапида турар.

Дарҳақиқат, кечқурун Босит қоғоз халтани тўлдирган ҳолда, очиқ чеҳра ила ишдан қайтди. Халтада олма, икки дона лимон, ярим килоча шоколад бор эди. Худди шифохонага бировни кўргани боргану уни топмай, нарсаларни қайтариб олиб келгандай.

– Буларни кимга олувдиз? – атайлаб сўради Ҳилола.

– Кимга бўларди, сенга-да! Бировга олиб, уйга келтираманми?

Ҳилола ичида “Худога шукур”, дея суюндию ташида:

– Раҳмат, – деди. – Битта лимонни, икки дона шоколадни олиб қўяман. Қолганини ойимга олиб кирасиз.

– Ойингга эрлари олиб берадилар, – деди у кескин овозда.

– Вой, ҳали гапиздан қайтдизми?

– Қайтганим йўқ, ҳозир бирга кирамиз. У кишига бошқа бирор нима олиб бераман.

– Хўп денг, дадаси, – Ҳилола эркаланган бўлди. Аммо ўз гапидан қизаринқиради.

– Майли, ярмини олиб қол, – Босит рози бўлди. Шу билан қаноатланмай қоғоз халтадаги нарсаларнинг кўпроғини стол устига олиб қўйди-да, қолганини шундоқлигича ўраб, хотинига тутқазди. – Ма, ўзинг берасан. Қани, юр.