Катта хонадон 1

Бирор куни олиб келарман. Қани, балиқдан олинг, келин. Холодилникдаям бор, Шамсия билан ерсиз.

– Овора бўлибсиз-да, опа, нима қилардиз… Мен бирор авқат қилай… – Карамгул қўзғалди, Роҳила унинг тиззасидан босди:

– Қўйинг, овқат едик, чой ичдик. Отамга кўпроқ қарашинг, келин: яхши-яхши овқатлар қилиб беринг.

Биласиз, отам чой ичмай туролмайдилар.

– Ҳа, биламан, – кулгандай бўлди Карамгул, четга қараб, қошини чимирди, ютинди. – Ўзларидан сўрайман, қанақа авқот айтсалар, ўшани қиламан.

– Овқатдан камчилик йўқ, – деди Одил бобо қатъий оҳангда. – Худога шукур, уйда ун бор, нон ҳам ёпопди.

– Хайрият, ўшаям бор экан, – деди пичингнамо оҳангда Роҳила. Аммо пичинг ўрнига тушмагандай туюлиб, юраги сиқилди. Шундай эса-да, ўша маромда сўзини давом эттирди. – Холодилник ишлаб турибдийкан…

– Бундан ташвишланма, қизим, ҳа демай, пенса келиб қолар.

Ўтган ҳафта насияга бир кило гўшт олувдик, яна оламиз.

– Товуқларам туғопти, гўшт ўрнини босопти, – деди келин. – Биттаси курк бўлувди, ўн тўртта тухум бостирдим.

– Ҳа, товуқда барака бор.

– Томорқани ишдан чиқаради, палакат, – деди Одил бобо.

Роҳила эслаб, кулди: шу товуқ хусусида онаси билан отаси орасида кўп можаро чиқарди.

Отаси, буларни йўқот, ҳамма ёқни ифлос қилади, помидору экинларни ишдан чиқаради, деса, онаси, тухуми, гўшти яхши, ўзи пуф сассиқми, дерди. Оила бошлиғи ноилож индамай қолар эди.