Катта хонадон 1

– Анави хотинини ким боқади унда?

– Хотини деманг-э, – аччиғланди Роҳила. – У аёл ўз юртига, Русияга кўчиб кетган. Тўғри, қизига қарашиб турамиз.

– Қарашган яхши. Бачани ташлаб қўйишдан ямони йўқ. Қўлингдан келганча сан ҳам ёрдам бер, бачам.

– Уни ўзим тарбилаёпман.

– Баракалла! Бу – савоб иш.

– Кейин, ота… – Роҳила отасининг ҳалиги гапига изоҳ беришни, шу орқали эри “қурумсоқ” эмаслигини билдириб қўйгиси келди, – данғиллама иморат қурган кирачиларни яп-янги, катта автобуслари бор. Улар Тошкентга, катта шаҳарларга қатнаб турадилар.

Куёвизники шалағи чиққан, кичкина автобусча. Ундан кейин… ҳамма кирачи бўлиб кетган, – эрининг гапини такрорлади у. – Одамлар “Тико”га, “Дамасс”га кўпроқ ўтирадилар.

– Биламан, ҳаммасини биламан, ўзим ҳам янгисига ўтиргим келади, бачам. Қўлимдан келса, ортиқча пулим бўлса, Рауфгаям тузукроғидан олиб берардим.

– Раҳмат, ота, – отасининг насия “тантилиги”дан суюнди у. – Ота, қорниз ҳам очгандир. Чой қўйиб келайми?

Қизлари ҳеч қачон қуруқ келмаслигини яхши билган Одил бобо сўради:

– Нима олиб келдинг?

– Балиқ.

Мўйловни балиғидан. Холодилникка яқинда қўювдим.

– Оҳ-оҳ, баракалла! Балиқ яхши нарса-да. Локин қимматлашиб боропти: уруғи камайганми, еювчи кўпайганми, билмадим.

– Камайиб кетганиям рост, ота. Бойваччалар ҳам жуда балиқхўр бўлган.