Катта хонадон 1

– Бу нима қилганиз? – ҳеч нимана тушунолмай, анқайдим.

– Бу – от бўлганим. Қани, мининг, – у ёнимга келиб, бошини силкитганча, паст овозда отдай кишнади:

– Ҳии-ҳии-ҳиии… Мининг деяпман.

– Йў- йў, қўрқаман.

– Менданми? Отданми?

– Отдан, – қиқирлаб кулдим.

– Қўрқмаа, мен – одам отман, сени отингман, – дея биринчи маротаба сансиради у мени.

– Э, йўғғ…– ярим қийшайганча кафтларимни юзимга босдим, – уяламан.

– Уялма.

– Ахир мумкин эмас эрни устига миниш.

– Оббо, мин дедимми, мин-да! – у нохосдан бақирди, кўзларини олайтириб, менга қаради.

Чўчиб тушдим. Аввал ўйлаганларим – сароб тўсатдан йиртилиб, чақчайган, ғазабли башара ўз қиёфасини намоён этди. Қўрқувдан дарҳол устига минишим аниқ эди. Лекин мушоҳада шошилтирмади: қўрққанимни сездирмаслик учун иккиланган каби бир қадам ташлаб, бир тўхтаб, қорним ила устига секин ётдим.

– Ўзи эшак-пешакка сира минганмисан? – у кулди.

– Йўқ, яқинигаям йўлаганим Р№СћТ›. Ҳатто инак[1 - Р?нак – СЃРёРіРёСЂ]дан ҳам қўрқаман.

– Вўў, роса одамига йўлиққанаканман. Ким айтади сени қишлоқда туғилиб, қишлоқда яшаган деб.

– Чу, отим, – дея куламан. У қора терга ботди, шундай бўлса-да, сир бой бермади. Ниҳоят, тўхтади.