Танланган асарлар: Қиссалар

Бўш вақтларимда мен ҳам унга ёрдамлашиб турардим.

– Ҳечқиси йўқ! Озгина иши қолган, аммо ундан ортиқроғини умид қилмай қўя қол, ўзинг биласан, уй-жой масаласи анча чатоқ.

– Хўп, раҳмат! Бизга шунинг ўзи ҳам кифоя.

– Хуллас, бизникига тушинглар, қайтишда эса мени кутиб тура тур. Мен етиб келаман, кейин хотинларимиз билан ҳамма нарсани ҳал этиб оламиз! – деб Асал томонга қараб кўз қисиб қўйди.

– Ҳа, энди тузлиқ тўрва бўйинга илинди.

– Тўй сафарингиз хайрли бўлсин! – деб қичқириб қолди Алибек орқамиздан. Оббо хумпаре! Сафаримиз тўй саёҳати эканига ўзимизнинг ҳам фаҳмимиз етмабди-я.

Ҳамма ишимиз ўнгидан келаётганига биз хурсанд эдик. Фақат бир учрашувгина кайфиятимни бир оз бузди.

Йўлда, муюлишлардан бирида тўсатдан олдимизда Жонтойнинг машинаси чиқиб қолди. У қаёқдандир келаётган эди. У ёлғиз эмас эди. Кабинада Хадича ўтирарди.

У менга қўл силкиб қўйди. Мен машинага шартта тормоз бердим. Машиналар борти бортига яқинлаб тўхтади. Жонтой деразадан калласини чиқариб:

– Намунча ясан-тусан қилиб олибсан, тўйми дейман? – деди.

– Тўй бўлганда қандоқ! – дедим мен.

– Йўғ-э? – деб ишонқирамай сўради у чўзиб ва Хадичага қараб қўйди.

– Биз бўлсак сени излаб юрибмиз! – деган сўз оғзидан чиқиб кетди унинг.

Хадича қандай ўтирган бўлса, шундайича ҳангу манг бўлиб, ранги ўчиб, қотиб қолганди.

– Салом, Хадича! – дедим унга хушмуомалалик билан.