Танланган асарлар: Қиссалар

Хитойга қатнаш кўп кунлик йўл, ким билсин, Асални кўришга вақт топа олармикинман. Уни хабардор қилмасдан тўсатдан ғойиб бўлиб кетаманми?

– Сенга маъқул тушмади дейман-а? – деди Хадича.

– Колхоз нима бўлади? – дедим ҳаяжонланиб. – У ердаги ишлар ҳали тамом бўлгани йўқ-ку.

Хадича елкасини қисиб қўйди:

– Уёққа боришни илгари ўзинг истамаган эдинг-ку. «Оббо, қўлга туширди-ю!» – деб ўйладим мен ва жаҳлим чиқиб:

– Р?лгари истамаган бўлсам истамагандирман-РґР°! – дедим.

Стулга ўтирдим, нима қилишимни билмай қолдим.

Жонтой югуриб кириб келди. Маълум бўлишича, менинг ўрнимга уни колхозга юборишаётган экан. Мен сергакланиб турдим. Жонтой бош тортса керак, чунки қишлоққа қатнаганда норма камайиб кетар эди. Бу эса қўлга оз пул тегади деган сўз. Аммо у, билмадим, нима учундир, йўлланмани олди, яна бунинг устига мамнун бўлиб:

– Хоҳлаган томонингга юборавер, Хадича, дунёнинг нариги чеккасига бўлса ҳам майли! Ҳозир овулда қўйларнинг айни қўзилаётган пайти, сенга ҳам олиб келайми? – деди.

– Йўқол бу ердан! – деб ўшқирдим бошимни кўтармасдан.

– Хўш, нега ўтирибсан, Р?лёс! – деб елкамга туртди Хадича.

– Колхозга мен боришим керак, мени юбор, Хадича! – деб илтимос қилдим ундан.