Қояларда қолган болалик

Ҳар йили баҳорда қўйчилар қўйларини тоғда боқиш учун бизнинг ертўламиз олдидан ҳайдаб ўтишарди. Улар ўтиб кетаётиб биз билан кўришиб, ҳолаҳвол сўрашиб, “Отахон, биз фалон тоғда бўламиз, бориб меҳмон бўлиб турингиз”, деб ўтиб кетишар эди. Биз тоғма-тоғ сайр қилиб юрган пайтларимизда баъзан шу қўйчилар отарига бориб, бир пиёла чой устида бироз дам олиб кетар эдик.

Куз пайтида улар қўйларини ҳайдаб яна бизнинг ертўламиз олдидан ўтарди. “Отахон, бахоргача омон бўлинг, биз яна келамиз”, – деб хайрлашиб кетар эди. Лекин бир йили баҳорда ўтаётган қўйчилар қўйларини ҳайдаб кетаётиб бизга эътибор ҳам, салом ҳам бермади. Буни кўриб отамнинг жаҳли чиқиб: “Ҳой қўйчилар, тилларингни салом билан қўшиб ютиб юборганмисизлар, ёки ҳамманг соқовмисизлар. Бир оғиз салом бериб ўтиб кетсаларинг бирон жойларинг камайиб қолармиди, қандай одамсанлар. Ўзи, бир йил қўй боққан одамдан ақл сўрама, деб бекорга айтишмас экан-да. Мен эса шу тоғнинг жиннисиман. Агар хоҳласам кузда қўйсиз қолиб, қуруқ чўпон таёғингни судраб кетасанлар”, – деди. Қўйчилар отамнинг гапини эшитиб бирон нарсадан ҳадиксирагандай бўлиб “Отахон, биз сизни танимадик. Чунки биз бу йил биринчи бор қўй ҳайдаб келишимиз, кечирасиз”, – деб қайтиб келиб кўришишди. Шунда отам уларга юзланиб: “Салом бериш учун одамни таниш шартми, ҳеч бўлмаса қари одамларга салом беришни билмайсанларми?” – деди.