Ўзим билан ўзим

– Қандай яшаяпман? – деб яна ажабланаман ўзим. – Хўш, қандай яшаяпман? Ҳалол яшаяпман, ўзганинг ҳақини емайман, бировга ёмонлик қилмайман, сидқидилдан ишлайман, нонимни беминнат топаман. Бундан ортиқ яна қандай яшашим керак?

– Бу иш қумурсқанинг ҳам қўлидан келади, – дейман ўзимга-ўзим.

Яна ўзим ўйлайман, жуда кўп китоб ўқийсан-да, ошна, каллангга кимқайдаги китобий саволлар келади, дейман-у, лекин шу яшашимдан бошқа яна қандай яшашим керак экан, деб бошим қотади. Агар бундан ҳам ортиқроғи бўлса, шу кунгача яшаганимни нима қиламан, ахир, умримнинг шунча қисмини бекор ўтказган бўламан-ку! Э-э, биз яшаётган эканмиз, умрни фаромуш ўтказибмиз, деб ўчириб ташлаб, яшашни бошқаттан бошлай олмайман-ку.

Яна ўзим ўйлайман: шундай яшайверганим яхши эмасми, кимдан камлигим бор?.

– Ҳа-а, –деб киноя қиламан ўзимга-ўзим, –кимлигингни билишдан қўрқяпсанми?

– Йўғ-э, – дейман ўзим ғашланиб. – Нега қўрқар эканман. Одам ўзининг кимлигини билишдан ҳам қўрқадими?

– Қўрқяпсан, – дейман ўзимга-ўзим, худди кимлигимни биламан-у, жўрттага айтмаётгандек.

Назаримда, кўнглимга бошқа бир одам кириб олиб, мени майна қилаётгандек, фаҳмим етмайдиган саволлар бериб, мени атай довдиратаётгандек.