Ўзим билан ўзим

Каримнинг кўнглида нотайин, умидсиз оғриқ яна турди.

– Мабийига ўзим айтайми? –деди Адҳам.

Карим чўчиб кетди.

– Йўғ-э, нималар деяпсиз, – деди у шоша-пиша, худди Адҳам ҳозир Мабийининг олдига борадигандек. – Нима деб ўйлайди, ахир!

– Бўлмаса, ўзингиз бориб айтинг-да.

– Хат ёзсаммикан? –деди у юрак ютиб.

Адҳам заҳарли илжайди – бир зумда Каримдан узоқ-узоқларга кетиб қолди.

– Хат?! ~азал ёзиб бера қолинг, В«Р?С€Т›РёРЅРіРґР° Р·РѕСЂ ўлдим, нетай», деб. РЈ ҳам СЃРёР·РіР° «Кел, ғарибим, ўлдим мано», деб жавоб қайтаради.

«Мунча тили аччиқ бунинг!» – Каримнинг ғаши келди.

– Кулманг!

– Куладиган гапни айтяпсиз-да, – деди Адҳам сал юмшаб.

– Бўлмаса, нима қилай? – деди Адҳам эзилиб.

– Менга қаранг, – деди Адҳам. – Нима, тилингизга тирсак чиққанми? Боядан бери эшакнинг қулоғига танбур чертяпманми!

Карим ўзи кутмаган ҳолда зорланиб кетди:

– Қачон борсам хонасида одам бўлади.

– Хўш? – деб ажабланди Адҳам. – Ҳайит борса нима бўпти?

Карим ўнғайсизланиб қолди.

– Билмасам, у ҳам Мабийига…

– Э, сизда калла борми ўзи? – деди Адҳам. – Елканинг устида нимани кўтариб юрибсиз? Ҳайит уни… Мабийи уни бошига урадими? Ҳайитнинг Гулнораси унга қариндош-ку, шуни ҳам билмайсизми?

Карим изза бўлди.