Ўзим билан ўзим

– Оғайни, – деб таққа тўхтадим, у ҳам тўхтади. – Орқамдан ким келяпти экан, деб сенга карадим, холос. Сенга қараш тақикланган бўлса – айт! Йўқса – бор, йўлингдан қолма. Бунча тирғиласан? Нима демоқчисан ўзи?

У мени бошдан-оёқ кузатиб чиқди, кутмаганимда бирдан юмшади:

– Энди, сўраяпман-да, – деди.

Яна йўлга тушдик.

– Ўқитувчиман, – дедим, кейин ёлғондан қўшиб қўйдим:– Физкультурадан дарс бераман.

У менга синовчан қараб қўйди.

– Мен холодильник тузатаман, – деди. – Чекишдан борми?

– Чекмайман-да.

– Ҳар куни шу ердан ўтасанми? – деб сўради у.

Бу савол бермаса гапира олмайди шекилли.

– Ҳа. Сен-чи?

– Мен ҳам.

– Ҳеч кўрмаган эканман-да, – дедим шунчаки, гапни гапга улаш учун.

– Нега? –деб хайрон бўлди у. – Ҳаммавақт будканинг олдида болалар билан пиво ичнб ўтяраман-ку. Бахти, Ҳаким, Ҳамид, Шерзод. Зўр болалар! Ҳакнмни танийсанми?

– Йўқ.

– Вой, нега? Упи бир кўрган одам дарров танийди. Сочи жингалак, лаби дўрдоқ бола. Шунинг учун отини «Негр» қўйганмиз.

– Билмадим, балки кўргандирман, – дедим.

– Кўргансан, кўргансан, – деди у. – Агар ҳар кунн шу ердан ўтсанг, кўрмаслигинг мумкнн эмас.

– Мусобақаларда қатнашадими?

– Вой, қизиқмисан! Мусобақада нима қилади? Газ сув сотадиган автоматларга қарайди. Ҳар куни олтмиш-етмиш сўмдан кам топмайди. Қизлари жа кўп.