Ўзим билан ўзим

– Мамат ака, – деди отаси, – эртага Орзиқулни кўриб келайлик.

Мамат меш эшагини халачўп билан бир тушириб қолди. Жаҳли чиқиб сўкинди.

– Эрталаб Ўсарни кўрувдим, – деди отаси яна унга парво қилмай. – Қора новвос билан ғунажинини бозорга олиб чиқар экан. Бир гап бўлса, шошиб қолмай деяпти.

– Йўғ-э, – деди амакнси ташвишланиб, – ўтган куни борганимда дуруст эдп-ку! Бир соатча ҳангомалашпб ўтирдик. Овқати ҳам яхши эди. Бир коса шўрва ичди.

– Омонат-да, айтиб бўладими. Аҳволи ёмондир-ки, Ўсар йиғиняпти. Ақлли бола, сезмаса, билмаса, бекордан-бекорга ҳовлиқиб, менга маслаҳатга келмасди.

Бугун боришга вақт йўқ эди, эртага борайлик. Чошгоҳда уйга келсангиз, Эшмурод билан Қодир акани ҳам олиб бирга ўтамиз. Уларга тайинлаганман.

Мамат меш оғир сўлиш олди, индамади.

– Мамат ака, – деди отаси.

– Ўзларинг бораверинглар, – деди Мамат меш. – Эртага уста чақирганман, ёнида бўлмасам, бир ўзи эплолмайди.

– Қўйинг, важ-карсон қилманг. РЈ С‘Т›РґР° биров… – Р­РЅРґРё отаси қаттиқроқ гапирди. – Р?Р»ТіР°Т› бўлиб ётибди бечора! Неча йиллик ошначилигингиз Р±РѕСЂ.

Сизни деб қамалиб кетишига сал қолган…

Мамат меш индамай кетаверди.

У Орзиқул бобони яхши кўради: ҳар гал учратганда Орзиқул бобо: «Ассалому алайкум!», деб уни қизартиради. У эса сал яқинроқ келсин, кейин салом бераман деб улгуролмай қоларди.