Ўзим билан ўзим

… У Маҳмуд аканинг дарвозаси олдида эшакдан тушмай қичқира бошлади:

– Ҳусниддин, ў Ҳусниддин!

Унинг овози чийиллаб чиқди. Буни ўзи ҳам сезиб, катталарнинг товушига ўхшатиб йўғонроқ овозда яна чақирди.

Р?чкаридан Шакар холанинг: В«ТІСѓ-ув… Р?С‚ боғлиқ, киравер!В», дегани эшитилгач, бола эшакдан тушиб, кийимларини қоқишга тутинди.

У эшикни очиб, ичкаридагиларга «Ассалом», деб кираётганида, айвонда идиш-товоқ юваётган Шакар холанинг Робия пучуққа: «Муштдай боланинг шунча йўлдан қўрқмай келганини қара», дегани қулоғига чалиниб, ғурурланиб қўйди.

– Э… Малла чўпон, келсинлар, келсинлар, – дея уни кўрган заҳоти Хайрулла амакиси одатдаги ҳазилини бошлади.

Отаси ҳаммадан юқорида, уйнинг тўрида ёнбошлаб ётарди; у кирган пайтда бир мулойим нигоҳ ташладию гапида давом этди:

– Яна ривоят қилурларким, агар сизнинг ҳамсоянгизки бўлса, унинг томига ғўзапоя босилган бўлса, айтайлик, шамол турдию бир боғ ғўзапоя сизнинг ҳовлингизга тушди…

«Биламан, бу ёғи: «Сизнинг шу ғўзапояни ёқиб пиширган овқатингиз – макруҳ».

– Акрам ака, шу ўғирликка кирадими, кирмайди? – деб сўради Мамат меш; у ҳам ёнбошлаб ётган эди.

«Ўзи отамдан катта-ю, ака, дейди».

– Албатта киради. Яъни, масалан, бориб, майдондан йиғиб, ўзингиз орқалаб келмагансиз. Унга меҳнатингиз сингмаган. Меҳнатсиз топилган бир игна бўлсинки, у – ҳаром.

У амакисининг ёнига чўкди.