Ўзим билан ўзим

Ё бирон шумлик қилиб қўйганми ўғлинг?

Каромат қўрқиб кетди:

– Йўғ-э, худо сақласин! Фақат хат олиб, хат беришармиш.

– Унда, ҳовлиқма. Болангнинг сал суяги қотсин, бирон ишнинг бошини тутсин, кейин бир гап бўлар.

– Отамга айтинг, деб ҳол-жонимга қўймаяпти-да, нима қилай?

Шерқўзи бир зум ўйланиб турди-да, деди:

– Ҳа, гаранг қилаверса, отанг розига ўхшайди, деб қўявер.

Кароматнинг юзи ёришди:

– Ростданми?

Шерқўзининг энди жаҳли чиқди:

– Э-ҳа, гап бу ёқда экан-ку Ўғилдан олдин ўзлари чопавул чопган кўринадилар? Фаросат улашганда қаёқда эдилар? Қайнона бўлгилари келиб қолдими? А, бу Аширқулнинг хотини бузуқ, эркакларни йўлдан урадиган эди-ку? Уни кўрарга қўзлари йўқ эди.

Бу гап Кароматга ёмон ботди.

– Мусалламни ёмон кўрсам… – дея тутилиб қолди у.

– Ҳа-а, ана шунақа бўлади, – деб Шерқўзи хотинининг гапини шартта кесди. – Бир вақтлар пуф сассиқ эдик, калтабақай, яна нима балолар эдик. Биз билан роса бир йил юриб, тегишга келганда, «Бўйи бир қарич бўлмай ўлсин, шу читтакка тегаманми! Тагига тўртта ғишт қўйса ҳам менга етмайди», деб бурунларини жийирган эдилар, – Шерқўзи қўлларини белига қўйиб, овозини чийиллатиб, бошини сарак-сарак қилганча хотинини ижиклади.