Япон зобити

Милтиқчи уста у учун қимматбаҳо топилма эди.

Партизан бўлинмасининг командири ва япон поручиги бир-бирига кўз узмай тикилиб қолишди. Савелий Парфёнов рўпарасида ғўргина, ҳали айёрликни билмайдиган, очиқ чеҳрали ёш офицерни кўрди. Шу топда у душманга ҳам ўхшамас, ҳатто Парфёновда ҳозиргина ўзининг буйруғи билан нариги дунёга жўнатилишига сал қолган асирга нисбатан хайрихоҳлик пайдо бўлди.

– Милтиқчи уста дейсанми? – иккиланди у. – Ҳали жуда ёш-ку?

– Аниқ уста, – тасдиқлади партизан, – милтиқлар билан қандай ишлашни билади.

Ўз навбатида Ютаро Тода рўпарасида кўпни кўрган, чорпаҳил, ичига чуқур ботган кўзлари бароқ қошлари остидан чақнаб турган кишини кўриб турарди.

– Бўпти, қани, устангни синаб кўрамиз, – деди Парфёнов ва поручикка юзланди: – Қурол таъмирлайсан ва ундан қанақа қилиб отишни ўргатасан, хўпми?

Савелий Парфёнов сўзларини имо-ишора билан, худди милтиқни қисмларга ажратиб, йиғаётгандек тушунтирди.

Ютаро Тода командирни тушунди, лекин у партизанларга кўмаклашиб, қуролларни тайёрлаб бермоқчи эмасди.

– Хоҳламаяпти, – изоҳлади Парфёнов. – Нимаям дердик, уни “тарғиботчи”ларимизга олиб боринг. Дарҳол фикрини ўзгартириб қўйишади.