Қутлуғ қон

To�yning yumushlaridan endigina qutulgan Yo�lchi to�qqiz yog�ochli, pastgina, kun tushmas, zax uyda, shishasi yarmidan uchgan kichkina lampani tutatib, yolgaz o�tirar edi. Bu uy —«xizmat-korxona», boyning tashchqari hovlisining quyi tomonida, baland, ko�rkam uylaridan chetda, bir burchakka tiqilgan, shuning uchun ko�zga chalinmas edi. Uyning to�riga churuk qora namat tashlangan. Quyi tomoni yalang�och yer, taxmonda bir eski yashik. Uning ustida ikkita uvada ko�rpa, toshday qattiq, kir, «shalvrak» yostiq.

Daladan biron yumush bilan qaytgan xizmatkorlar bunda qo�nar edi. Bu kun Yo�lchi bu uyga birinchi daf’a kirgan edi. U «mo�l-ko�l» to�yda yumush bilan ovora bo�lgani va o�zining tortinchoqligi orqasida, qornini unchalik to�yg�iza olmagan. Sovuq devorga orqasini suyab o�ylar edi: «Hamma o�zini biladi, o�zim bo�lay deydi. Qornim to�qmi-ochmi, qarindosh xo�jayinlarning parvoyi palagiga ham kelmaydi».

Eshik ochildi, Salimboyvachcha go�yo bu uyga kirgali hazar qilganday, boshini tiqdi.

– Yo�lchiboy, shu yerdamisan?

– Assalom, – Yo�lchi o�rnidan turdi, – to�yda ko�rinmadingiz, Salim aka?

– Do�konda edim. Yormat yo�q, sen izvoshni qo�sh, bir yerga borib kelamiz.

– Izvosh? – hayronlik bilan ko�zini katta ochdi Yo�lchi.

– Ko�rmagansan-a… Bir oydan beri minamiz-ku, yangi ot, yangi faytun. Katta maydondagi saroyda. Ha, qo�shishni, haydashni bilasanmi?

– Urinib ko�ramiz.

– Tez bo�l!

Izvosh yangi shahar ko�chalaridan birida, derazalaridan elektr yorug�i ko�ringan bir qavatli, yangi bino qarshisida, bir necha izvoshlar qatoriga taqalib to�xtadi.

Salimboyvachcha aravadan tushib: «Meni shu yerda kutasan», dedi-da, zinadan tez-tez hatlab, binoning ichiga kirib yo�qoldi.

Kecha juda qorong�i va tumanli edi. Keng, tekis ko�chaga uzoqdan chiroqlar tuman ichida xira sovuq nur sepadi.

– Qalaysan, uka! – birov kelib turtdi. Yo�lchini. Yo�lchi bu kishining yuzini ko�rmasdanoq ovozidan tanidi.

– Ha, salomatmisiz, Jo�ra aka! – qo�lini uzatdi unga.

– Qachon olibdi, oti chog�roq ko�rinadi, – ko�zini dam otga, dam aravaga tikib, dedi Jo�ra.

– Yaqinda olishibdi. Birinchi haydashim, Yormat aka haydab turar ekan shekilli.

– Bu kecha otamlashar ekanmiz. Bu yomon hunar. Izg�irin urgan bargday sovuqda bujmayasan, zerikasan.

– qayerga keldik? – so�radi Yo�lchi.