Қутлуғ қон

Bundan nima foyda? Pulim bo�lsa, har qayerda gashtimni qilaman. O�ttiz to�rtga kirdim, hali uylanganim yo�q. Paranji ko�rsam, esim og�adi. Kampir enam qiz qidira-qidira tinkasi quridi. Qaysi eshikka bosh tiqsa, so�rasharmish: savdogarmi, bog�i bormi, uy-joyi bormi? Mardikorni, xizmatkorni, kosibni odam o�rnida ko�rishmaydi bu zamonda…

– Ahli savdogar yurtning guli bo�ldi, uka! – dedi Yormat.

– Bizlar yurtning tikanimi? – dedi Yo�lchi.

– Qani, choy ichaylik, ish qolmasin, kechqurun gaplashaverasanlar, og�iz, quloq senlarniki…– qopdan yasalgan bir dasturxonni Yormat o�rtaga yozdi.

Alioxun o�rnidan turib keng, sertuk ko�kragini qavartirib, kerishdi, barmoqlarini qisirlatdi va jimjit mudragan uzoqliklarga ko�zini tikib, yangroq ovozini baland qo�yib birdan kuylab yubordi.

Men safarga chiqqanda

Yer eshigida qolgan.

В«Qachon kelasan, yor?В» dap

Qora ko�zga yosh olgan.

Kunda ko�rmadim yorni,

Kunida ko�rarman dap.

Umid uzmadim yordin,

O�lmasam suyarman dap…

Odamlar jonlandi. Ba’zilari chindan, ba’zilari esa hazil-mutoyiba bilan Oxunning tovushini maqtashdi.

Sodda va samimiy hangoma bilan choy ichilar ekan, daraxtlar orqasidan ho�ngrab yig�lagan tovush eshitildi. O�tirganlar hayrat bilan u tomonga boqishdi. Yig�idan ko�zlari, qovoqlari qizarib shishgan Shoqosim yetib keldi.

– Vafot qildi, jonkashim, dardkashim. Hozir qo�limda jon berdi.

Holimga voy!

Hammaning halqumini iztirob bo�g�di, og�zidagi nonni yutishni ham, tashlashni ham bilishmay qoldi. Bir minut qadar cho�zilgan sukunatdan so�ng Yo�lchi, Alioxun va boshqalar Shoqosimga ta’ziya bildirib, uni yupatishga tirishdilar.

– Ota-onasiga xabar bering tezroq, – maslahat berdi Yo�lchi.

– Bechoraning hech kimi yo�q, yetim qiz edi. Ikki g�arib bir yoqadan bosh chiqargan edik.– Yana qattiqroq yig�lab yubordi Shoqosim va yig�i aralash Yormatga yalindi: – Endi xo�jayindan bir oz pul qarz keltirib bering.

Bu kun shomgacha o�z makoniga eltib qo�yaylik. Chaylada, yosh bolaning oldida jasadni saqlash qiyin.

– Kun issiq, ertaga qoldirib bo�lmaydi…– dedi O�roz. Yormat katta mushkulot qarshisida qolgan odam kabi, boshini tebratib bir tutam soqolini yula boshladi.

– Xo�jayinlar shaharda, – dedi u odamlarga qarab, – shahar borib kelgunimcha – kun tamom.