Қутлуғ қон

Yoshlikda poda boqib yurgan chog�larida, qamishdan, har xil tog� yog�ochlaridan nay yasar va poyonsiz dalalarda, qoyalar ostida, suvlar bo�yida chala-chala vaqtini o�tkazar edi. Ilgari katta naychi bo�lgan, keyin ko�zdan qolib, uyga qamalgan bir ko�knori hamqishlog�idan ham bir oz ta’lim olgan edi.

Yo�lchi bir kuyni bitirib: «durustmi?» deganday Rafiqqa kulib qarar ekan, qo�rg�on eshigidan qizning ovozi yangradi:

– Rafiq, nayni kim chaldi?

– Yo�lchi akam…

– A!.

– Rost, mana qarang, boshqa hech kim yo�q-ku.

Qiz bir ozdan so�ng, boshini ikki-uch topqir eshikdan chiqarib, yana yashirinib, allaqanday erka ovoz bilan dedi:

– Ayt, yana chalsin…

Yo�lchi bir nafas taraddudlanib, boshqa bir kuyni chaldi-da, keyin nayni bolaga berdi.

U boshiga qo�lini qo�yib, supaga cho�zildi. Kelgandan buyon har kuni ilk sahardan ishga tushar, kun qorayganda bo�shar, uyquga sira qonmas edi.

– Hoy, boqqa suv toshib ketdi, tez kirib bo�g�ib qo�ying!

– Hozir-hozir…– Yo�lchi irg�ib o�rnidan turdi va ketmon olib yugurdi. Boqqa tashqaridan kiriladigan eshikchaga yetganda, qizning bolaga xitobini eshitdi: «Rafiq, sen supada o�tir, o�tkinchilar yana bir nimani ilib ketmasin!..»

Yo�lchi bog� ichida aylanib, «quloqlar»ni ko�zdan kechirdi, hech yerda suv toshish alomatini ko�rmadi.

– Ana shaftoli tagiga oqib boryapti-ku.

–– Ha, shumi? – kuldi Yo�lchi.

– Zarari yo�q, shildirab oqyapti-ku, opa, shu ham toshishmi?

Bog�dan chiqish uchun bir necha odim yurgach, ishkom ichida poyaga suyanib turgan qizga ko�zi tushdi, uyalganidan bir zumda qizarib-bo�zarib ketdi, ketmoniga tikilib qadamini tezlatdi.

– Yo�lchiboy aka, qayerga qochasie, zerikmadingizmi yolg�iz?

Yo�lchining yuragi qattiq urib, quloqlari jarangladi, taraddud ichida to�xtadi, lekin orqasiga qaramadi.

– Mana bu uzumni oling, juda yaxshi pishibdi, qo�limni qaytarmang! – dedi-da, yigitlarning ko�nglini larzaga soladigan sho�x, karashmali kulgi bilan kuldi.